هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت
این‌چراغ بیکسی تا سوخت در ویرانه سوخت
۱عالم از خاکستر ما موج ساغر میزند
چشم مخمور که ما را اینقدر مستانه سوخت
۲حسن یک مژگان نگه را رخصت شوخی نداد
شمع این محفل تپشها در پر پروانه سوخت
۳مژده وصل تو شد غارتگر آسایشم
خواب در چشمم همان شیرینی افسانه سوخت
۴وضع دنیا هیچ بر دیوانه تاثیری نکرد
بیشتر این برق عبرت خرمن فرزانه سوخت
۵داغ دل شد رهنمای کوه و هامون لاله را
سر به صحرا میزند هر کس متاع خانه سوخت
۶برق ناموس محبت را چو داغ آیینه‌ام
من به خاکسترنشستم گر دل بیگانه سوخت
۷مستی چشم تو را نازم‌که برق حیرتش
موج می را چون نگه در دیدهٔ پیمانه سوخت
۸بس که خوبان را ز رشک جلوه‌ات داغ است دل
می‌توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت
۹دور چشم بد زیانکار زمین الفتم
مزرعی دارم که باید چون سپندم دانه سوخت
۱۰آرزوها در نفس خون کرد استغنای دل
ناله در زنجیر از تمکین این دیوانه سوخت
۱۱بسمل آن طایرم بیدل‌که در گلزار شوق
چون شرار از گرمی پرواز بی‌تابانه سوخت
۱۲
