شوق اگر بی‌پرده سازد حسرت مستور را
عرضِ یک خمیازه صحرا می‌کند مخمور را
۱درد دل در پردهٔ محویتم خون می‌خورد
از تحیر خشک‌بندی کرده‌ام ناسور را
۲چاره‌سازان در صلاح کار خود بی‌چاره‌اند
به نسازد موم زخمِ خانهٔ زنبور را
۳ما ضعیفان را ملایم‌طینتی دام بلاست
مشکل است از روی خاکستر گذشتن مور را
۴زندگانی شیوهٔ عجز است باید پیش برد
نیست سر دزدیدن از پشت دوتا مزدور را
۵عشرتی‌گر نیست می‌باید به کُلفَت ساختن
دُرد هم صاف است بهر سرخوشی مخمور را
۶غفلت سرشار مستغنی‌ست از اسباب جهل
خواب گو مژگان نبندد دیده‌های کور را
۷در نظر داریم مرگ و از امل فارغ نه‌ایم
پیش پا دیدن نشد مانع خیال دور را
۸اعتبار درد عشق از وصل برهم می‌خورد
زنگ باشد التیامْ آیینهٔ ناسور را
۹زندگی وحشی‌ست از ضبط نفَس غافل مباش
بویْ آرامیده دارد در قفس کافور را
۱۰در تنعم ذکر احسان‌ها بلند‌آوازه نیست
چینی خالی مگر یادی کند فغفور را
۱۱بیدل از اندیشهٔ اوهامِ باطل سوختم
بر سر داغم فشان خاکستر منصور را
۱۲
