محرم حسن ازل اندیشهٔ بیگانه نیست
رنگ می‌گردد به‌گرد شمع ما پروانه نیست
۱از نفسها نالهٔ زنجیر می‌آید به‌گوش
در جنون‌آباد هستی هیچکس فرزانه نیست
۲بسکه یادت می‌دهد پیمانهٔ بی‌هوشی‌ام
اشک هم در دیده‌ام بی‌لغزش مستانه نیست
۳غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه‌ام
سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست
۴گریهٔ شبنم پی تسخیر گل بیهوده است
طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست
۵بهره از کسب معارف کی رسد بی‌مغز را
سرخوشی‌از نشئهٔ می قسمت پیمانه نیست
۶سیل اشکم در دل شبنم نفس دزدیده است
از ضعیفی ناله در زنجیر این دیوانه نیست
۷زبنهار ایمن مباش از ظالم کوته زبان
می‌شکافد سنگ را آن اره‌کش دندانه نیست
۸هرگز افسون مژه بر هم زدن نشنیده‌ایم
ما سیه‌بخان شبی دارپم لیک افسانه نیست
۹عمرها چون سرمه گرد چشم او گردیده‌ایم
مستی انشا نامهٔ ما بی‌خط پیمانه نیست
۱۰شور ما چون رشتهٔ ساز از زبان نیستی‌ست
نغمه‌ها می‌نالد اما هیچکس در خانه نیست
۱۱عشرتم‌بیدل نه‌بریک‌دور موقوف‌است و بس
اشک خواهد سبحه گردانید اگر پیمانه نیست
۱۲
