به یادت‌گردش رنگم به هرجا بار می‌بندد
ز موج گل زمین تا آسمان زنار می‌بندد
۱چ‌سان خاموش باشم بی‌توکز درد تمنایت
تپش بر جوهر آیینه موسیقار می‌بندد
۲سجودی می‌برم چون سایه کلک آفرینش را
که سرتاپای من یک جبههٔ هموار می‌بندد
۳گرفتم تاب آغوشت ندارم، گردش چشمی
تمنا نقش امیدی به این پرگار می‌بندد
۴بقدرگردش رنگ آسیای نوبت است اینجا
دو روزی خون ما هم گل به دست یار می‌بندد
۵به این تمکین شیرین هرکجا از ناز برخیزی
گره در نیشکر پیش قدت زنّار می‌بندد
۶ییام عافیت خواهی ز امید نفس بگسل
ندامت نغمه‌ساز عبرتی کاین تار می بندد
۷به ناموس حیا باید عرق در جبهه دزدیدن
ز شبنم گلشن ما رخنه بر دیوار می‌بندد
۸نمی‌باشد حریف حسن تحقیق از حیا غافل
شکوه برق این وادی مژه ناچار می‌بندد
۹گر از رینی بیداد نازت شکوه پردازم
شکست دل پر طاووس بر منقار می‌بندد
۱۰به‌این‌شوقی‌که‌من‌چون‌گل‌به‌پیراهن نمی‌گنجم
سر گرد سرت گردیدنم دستار می‌بندد
۱۱ز ننگ ابتذالم آب خواهد ساختن بیدل
تعلق نقش مضمونی که دل بسیار می‌بندد
۱۲
