مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم
لطف بالای تو بینم که بلای تو کشم
۱بر زمین پای تو حیف است امان ده که نخست
پرده دیده و دل در ته پای تو کشم
۲تنم از ضعف چو مویی شد و خواهم به غلط
هر دمش در شکن زلف دوتای تو کشم
۳تا نیابد به تو کس راه اگر بتوانم
سوری از کوه بلا گرد سرای تو کشم
۴حلقه دم سگانت به من ارزانی باد
تا که در گردن جان طوق وفای تو کشم
۵چون نهی رو به جدایی ز قفا زلف کشان
من به هر گام صد افغان ز قفای تو کشم
۶گفته ای چند کشی رنج و غم من جامی
هیچ غم نیست ز رنجی که برای تو کشم
۷
