دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
رباعی ۱۴۳ خیام
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پیِ نیستی و هستی گذرد
می خور که چُنین عمر که غم در پی اوست
آن بِهْ که به خواب یا به مستی گذرد
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- گذردگذرد
- اوستگذرد
