چندان بنالم ناله‌ها چندان برآرم رنگ‌ها
تا برکنم از آینه هر منکری من زنگ‌ها
۱بر مرکب عشق تو دل می‌راند و این مرکبش
در هر قدم می‌بگذرد زان سوی جان فرسنگ‌ها
۲بنما تو لعل روشنت بر کوری هر ظلمتی
تا بر سر سنگین‌دلان از عرش بارد سنگ‌ها
۳با این چنین تابانی‌ات دانی چرا منکر شدند ؟
کاین دولت و اقبال را باشد از ایشان ننگ‌ها
۴گر نی که کورندی چنین آخر بدیدندی چنان
آن سو هزاران جان ز مه چون اختران آونگ‌ها
۵چون از نشاط نور تو کوران همی بینا شوند
تا از خوشی راه تو رهوار گردد لنگ‌ها
۶اما چو اندر راه تو ناگاه بی‌خود می‌شود
هر عقل زیرا رسته شد در سبزه زارت بنگ‌ها
۷زین رو همی‌بینم کسان نالان چو نی وز دل تهی
زین رو دو صد سرو روان خم شد ز غم چون چنگ‌ها
۸زین رو هزاران کاروان بشکسته شد از ره روان
زین ره بسی کشتی پر بشکسته شد بر گنگ‌ها
۹اشکستگان را جان‌ها بسته‌ست بر اومید تو
تا دانش بی‌حد تو پیدا کند فرهنگ‌ها
۱۰تا قهر را برهم زند آن لطف اندر لطف تو
تا صلح گیرد هر طرف تا محو گردد جنگ‌ها
۱۱تا جَستنی نوعی دگر ره رفتنی طرزی دگر
پیدا شود در هر جگر در سلسله آهنگ‌ها
۱۲وز دعوت جذب خوشی آن شمس تبریزی شود
هر ذره انگیزنده‌ای هر موی چون سرهنگ‌ها
۱۳
