رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۹ مولانا
دل رفت و سرِ راهِ دلْ‌اِستان بگرفت
وز عشق، دو زلفِ او به دندان بگرفت
پرسید: کی تو؟ چون دهان بگشادم
جست از دهنم، راه بیابان بگرفت
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- بگرفتبگرفت
- بگشادمبگرفت
