رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۶۲ مولانا
عشق تو چنین حکیم و استاد چراست
مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست
بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیست
ور عشق خوش است این همه فریاد چراست
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- چراستچراست
- نیستچراست
