رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۶۲ مولانا
در خدمتت ای جان چو بدن می‌افتد
زان سجده به بخت خویشتن می‌افتد
هر بار که اندر قدمت می‌افتم
جان در باطن به پای من می‌افتد
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- می‌افتدمی‌افتد
- می‌افتممی‌افتد
