رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۰۶ مولانا
لبهای تو آنگه که به استیز بود
در هر دو جهان از تو شکرریز بود
گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی
از من بشنو که شمس تبریز بود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- بودبود
- بینیبود
