رباعی شمارهٔ ۸۷ مولانا

ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب

در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ

چون دلو درین ظلمت چه ره میکن

باشد که برآئی به سر چاه مخسب