بخش
رباعیات عبید زاکانی
این بخش از «دیوان اشعار» عبید زاکانی است و ۵۱ مورد منتشرشده دارد (رباعی ۵۱).
- مورد منتشرشده
- ۵۱
- صفحه
- ۴
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۱رباعی شمارهٔ ۱هرکس که سر زلف تو آورد بدستاز غالیه فارغ شد و از مشگ برستخواندن رباعی ‹
- ۲رباعی شمارهٔ ۲تا مهر توام در دل شوریده نشستوافتاد مرا چشم بدان نرگس مستخواندن رباعی ‹
- ۳رباعی شمارهٔ ۳ای مقصد خورشید پرستان رویتمحراب جهانیان خم ابرویتخواندن رباعی ‹
- ۴رباعی شمارهٔ ۴گفتم عقلم گفت که حیران منستگفتم جانم گفت که قربان منستخواندن رباعی ‹
- ۵رباعی شمارهٔ ۵دوران بقا بی‌می و ساقی حشو استبی زمزمهٔ نای عراقی حشو استخواندن رباعی ‹
- ۶رباعی شمارهٔ ۶دنیا نه مقام ماست نه جای نشستفرزانه در او خراب اولی‌تر و مستخواندن رباعی ‹
- ۷رباعی شمارهٔ ۷امشب من و چنگیی و معشوقهٔ چستبودیم به عیش و عهد کردیم درستخواندن رباعی ‹
- ۸رباعی شمارهٔ ۸میکوش که تا ز اهل نظر خوانندتوز عالم راز بی‌خبر خوانندتخواندن رباعی ‹
- ۹رباعی شمارهٔ ۹هرچند که درد دل هر خسته بسیستوز دست فلک رشتهٔ بگسسته بسیستخواندن رباعی ‹
- ۱۰رباعی شمارهٔ ۱۰گل کز رخ او خجل فرو می‌ماندچیزیش بدان غالیه‌بو می‌ماندخواندن رباعی ‹
- ۱۱رباعی شمارهٔ ۱۱این شمع که شب در انجمن می‌خنددماند بگلی که در چمن می‌خنددخواندن رباعی ‹
- ۱۲رباعی شمارهٔ ۱۲هر چند بهشت صد کرامت داردمرغ و می و حور سرو قامت داردخواندن رباعی ‹
- ۱۳رباعی شمارهٔ ۱۳تا یار برفت صبر از من برمیدوز هر مژه‌ام هزار خونابه چکیدخواندن رباعی ‹
- ۱۴رباعی شمارهٔ ۱۴ای شعله‌ای از پرتو رویت خورشیدرویم ز غمت زرد شد و موی سفیدخواندن رباعی ‹
- ۱۵رباعی شمارهٔ ۱۵فکری که بر آن طبع روان می‌گذردشرحش ز معانی و بیان می‌گذردخواندن رباعی ‹
- ۱۶رباعی شمارهٔ ۱۶آن زلف که بر گوشهٔ غلطاق نهادصد داغ جفا بر دل عشاق نهادخواندن رباعی ‹