آن‌که سَروَش به قَدّ و بالا نیست
با همه راست است و با ما نیست
۱جامه‌دانِ فَراخ و سیمینَش
همه را جای هَست، ما را نیست
۲بوالعَجَب طاعَتی که مَن دارَم
که نَصیبَم ز خوان یَغما نیست
۳بَختِ ماهیِّ مَن چنان شور است
که به‌جز حَسرَتَش به دَریا نیست
۴اِی به زیبائی از جَهان مُمتاز
بی‌وَفائی مَکُن، که زیبا نیست
۵گَر تو از دوستان شَکیبائی
دوستان را دِلِ شَکیبا نیست
۶بی تو بَر مَن شَبی نمی‌گُذَرَد
که عَمودَم چو سَنگِ خارا نیست
۷ای که هم‌سنگِ دوغ در کونت
آب دَر مَشکِ هیچ سقّا نیست
۸بَر سَرِ بوق ما چِرا نَرَوی؟
مَگَرَت خاطِرِ تَماشا نیست؟
۹چه گُنَه کرده‌ام نِگارینا
که تو را بَرگِ صُحبَتِ ما نیست؟
۱۰بوسه‌ای بَرگِرِفتَن از دَهَنَت
حَسرَتَم دَر لَب است و یارا نیست
۱۱به جماعیم دَستگیری کُن
که مرا بیش از این تَمَنّا نیست
۱۲
