ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتد
کف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می‌افتد
۱به بیکاری برآوردم ز کار خود جهانی را
عجب سیری است چون دیوانه در بازار می‌افتد
۲جنون تا هست ناقص کوه و صحرا وسعتی دارد
شود زندان بیابان چون جنون سرشار می‌افتد
۳قبول تربیت در هر کف خاکی نمی‌باشد
وگرنه پرتو خورشید بر دیوار می‌افتد
۴مرا دل‌بستگی در قید زندان فلک دارد
برون ناید ز سوزن چون گره بر تار می‌افتد
۵مشو از جنبش مژگان گرد آلود او غافل
که تیغ خاکساران سخت لنگر دار می‌افتد
۶دلی را گر به فریاد آوری اهل دلی، ورنه
ز هر نالیدنی آوازه در کهسار می‌افتد
۷در ایام توانایی به نشتر چشم می سودم
کنون از سایه مژگان به چشم خار می‌افتد
۸وداع آخرت کن گر به دنیا مایلی صائب
که هر جانب که مایل می‌شود دیوار می‌افتد
۹
