سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجد
که می پرزور چون افتاد در مینا نمی‌گنجد
۱به بی‌رنگی قناعت کن اگر با عشق یکرنگی
که هرجا عشق آمد رنگ در سیما نمی‌گنجد
۲نمی‌دانم چه خواهد بود احوال گران‌جانان
که تنهایی در آن وحدت‌سرا تنها نمی‌گنجد
۳مرا کرد از وطن آواره آخر جوهر ذاتی
که گوهر چون یتیم افتاد در دریا نمی‌گنجد
۴دلیلی بر شکوه عشق ازین افزون نمی‌باشد
که مجنون با کمال ضعف در صحرا نمی‌گنجد
۵برون تا رفتم از خود تنگ شد روی زمین بر من
که از خود هرکه بیرون رفت در دنیا نمی‌گنجد
۶اگر بیعانه خواهد زلف او عقل و دل و دین را
بده صائب که چند و چون درین سودا نمی‌گنجد
۷
