دل آزاده را هرگز غم عالم نمی‌گیرد
مسیحا را کمند رشتهٔ مریم نمی‌گیرد
۱نگردد دام ره زیب جهان دل‌های روشن را
که رنگ و بوی گلشن دامن شبنم نمی‌گیرد
۲برو ناصح به کار غیر کن این چرب‌نرمی را
که داغ شوخ چشم ما به خود مرهم نمی‌گیرد
۳گهر بر آبروی خویش می‌لرزد، نمی‌داند
که ابر بی‌نیاز ما ز دریا نم نمی‌گیرد
۴نمی‌چسبد به دل تن‌پروران را حرف اهل دل
چو کاغذ چرب باشد نقش از خاتم نمی‌گیرد
۵کسی کز تنگدستی هر دم آویزد به دامانی
ندانم دامن شب را چرا محکم نمی‌گیرد؟
۶مزن دست تأسف بر هم از مرگ سیه‌کاران
که خون مرده را هرگز کسی ماتم نمی‌گیرد
۷چه مطلب خوشتر از پاس نفس اهل بصیرت را؟
سخن را عیسی ما از لب مریم نمی‌گیرد
۸پر کاهی است کوه درد در میزان آزادان
ز بار دل قد سرو و صنوبر خم نمی‌گیرد
۹سر هرکس که گرم از کاسه زانوی خود گردد
به منت جام را صائب ز دست جم نمی‌گیرد
۱۰
