پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را
از دبستان بر‌میاور طفلِ بازیگوش را
۱مور بر خوانِ سلیمان خونِ خود را می‌خورد
خرمنِ گل مایهٔ حسرت بود آغوش را
۲نیست بر بالای دستِ خاکساری هیچ دست
خشتِ خُم می‌نوشد اول، بادهٔ سرجوش را
۳باغبان گل را کند سیراب از بهرِ گلاب
ساقی از می بهر‌بردن می‌فزاید هوش را
۴جز پشیمانی سخن‌چینی ندارد حاصلی
حلقهٔ بیرونِ در کُن در مجالس گوش را
۵مستی و مخموری عالم به هم آمیخته است
۶دور‌باش! نیش در دنبال باشد نوش را
۷این زمان در زیرِ بارِ کوهِ منت می‌روم
من که می‌دزدیدم از دستِ نوازش دوش را
۸گِردِ آن چاهِ زنخدان در زمانِ خط مگرد
۹بیشتر باشد خطر از چاه ها خس‌پوش را
۱۰بر سرِ بی مغز، صائب کسوتِ پشمین منه
از سرِ خوانِ تهی بردار این سرپوش را
۱۱
