باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شمارهٔ ۷ عطار
جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود
نومید ز خود گاه بُد و گاه نبود
هر روز هزار پرده از هم بدرید
وز پردهٔ عجز برترش راه نبود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- نبودنبود
- بدریدنبود
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن (۴۵ شعر) قرار دارد.