بخش
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن عطار
این بخش از «مختارنامه» عطار است و ۴۵ مورد منتشرشده دارد (رباعی ۴۵).
- مورد منتشرشده
- ۴۵
- صفحه
- ۳
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۱شمارهٔ ۱دردا که دلم بوی دوایی نشنوددر وادی عشق مرحبایی نشنودخواندن رباعی ‹
- ۲شمارهٔ ۲گردل گویم به منتهایی نرسیدپوسید به درد و در دوایی نرسیدخواندن رباعی ‹
- ۳شمارهٔ ۳هر چیز تو را همی جمالی دگر استدر هر ورقِ حُسن تو حالی دگر استخواندن رباعی ‹
- ۴شمارهٔ ۴این بادیهٔ تو را سری پیدا نهپختن طمعِ وصل تو جز سودا نهخواندن رباعی ‹
- ۵شمارهٔ ۵عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوستهر حکم که او کرد، چو او کرد نکوستخواندن رباعی ‹
- ۶شمارهٔ ۶دردا که دلم سایهٔ اقبال ندیددر حلق به جز حلقهٔ اشکال ندیدخواندن رباعی ‹
- ۷شمارهٔ ۷جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبودنومید ز خود گاه بُد و گاه نبودخواندن رباعی ‹
- ۸شمارهٔ ۸تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیمخواندن رباعی ‹
- ۹شمارهٔ ۹چون دیده سپید شد نظر چند کنیمچون راه سیه گشت سفر چند کنیمخواندن رباعی ‹
- ۱۰شمارهٔ ۱۰عمری به هوس نخل معانی بستمگفتم که مگر ز هر حسابی رستمخواندن رباعی ‹
- ۱۱شمارهٔ ۱۱عمری بدویدم از سر بیخبریگفتم که مگر به عقل گشتم هنریخواندن رباعی ‹
- ۱۲شمارهٔ ۱۲گر من فلکم به مرتبت ور ملخمدر حضرت آفتاب حق کم ز یخمخواندن رباعی ‹
- ۱۳شمارهٔ ۱۳از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمدوز واقعهٔ جان و دلم هیچ آمدخواندن رباعی ‹
- ۱۴شمارهٔ ۱۴آن دل که سراسیمهٔ عالم بودییک ذرّه ندید از همه عالم سودیخواندن رباعی ‹
- ۱۵شمارهٔ ۱۵گر قصد فلک کنم به پیشان نرسمور عزم زمین کنم به پایان نرسمخواندن رباعی ‹
- ۱۶شمارهٔ ۱۶در حیرت و سودا چه توانم کردنبا این همه غوغا چه توانم کردنخواندن رباعی ‹