بخش
باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن عطار
این بخش از «مختارنامه» عطار است و ۲۹ مورد منتشرشده دارد (رباعی ۲۹).
- مورد منتشرشده
- ۲۹
- صفحه
- ۲
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۱شمارهٔ ۱جان سوخته سرفکنده میباید بودچون شمع، به سوز، زنده میبایدبودخواندن رباعی ‹
- ۲شمارهٔ ۲گر جان ببرد عشق توام جان آنستور درد دهد جملهٔدرمان آنستخواندن رباعی ‹
- ۳شمارهٔ ۳تا نفس بود ز سِرِّ جان نتوان گفتدر پیدایی راز نهان نتوان گفتخواندن رباعی ‹
- ۴شمارهٔ ۴گفتی که نشان راه چیست ای درویشاز من بشنو چو بشنوی میاندیشخواندن رباعی ‹
- ۵شمارهٔ ۵عشقش به کشیدن بلا آید راستدر عشق بلا کشی خطا آید راستخواندن رباعی ‹
- ۶شمارهٔ ۶هر دل که طلب کند چنین یاری رامردانه به جان کشد چنین باری راخواندن رباعی ‹
- ۷شمارهٔ ۷این کار که صد عالم پنهان ارزدپیدا نشود مگر کسی کان ارزدخواندن رباعی ‹
- ۸شمارهٔ ۸دل عزت خویش جمله از خواری یافتزور و زر خود ز ناله و زاری یافتخواندن رباعی ‹
- ۹شمارهٔ ۹بهتر ز گشادگی گرفتاری منبرتر ز هزار عزت این خواری منخواندن رباعی ‹
- ۱۰شمارهٔ ۱۰امروز منم نه کفر و نه ایمانینه دانائی تمام و نه نادانیخواندن رباعی ‹
- ۱۱شمارهٔ ۱۱چون در ره دین نیامدی در دستمبرخاستم و به کافری بنشستمخواندن رباعی ‹
- ۱۲شمارهٔ ۱۲نه دین حق و نه دین زردشت مرابر حرف بسی نهند انگشت مراخواندن رباعی ‹
- ۱۳شمارهٔ ۱۳چون من مگسم سایهٔ طوبی چکنمبا عَقْبَهْ نفس، عزم عقبی چکنمخواندن رباعی ‹
- ۱۴شمارهٔ ۱۴ای دل نه به کفر ونه به دین خواهی مردبیچاره تو ای دل! که چنین خواهی مردخواندن رباعی ‹
- ۱۵شمارهٔ ۱۵خود را به محال خود دچار آیی توچون خاک رهی چه باد پیمایی توخواندن رباعی ‹
- ۱۶شمارهٔ ۱۶ای تن دل ناموافقت میداندوز روی و ریا منافقت میداندخواندن رباعی ‹