بخش
باب نوزدهم: در ترك تفرقه گفتن و جمعیت جستن عطار
این بخش از «مختارنامه» عطار است و ۲۷ مورد منتشرشده دارد (رباعی ۲۷).
- مورد منتشرشده
- ۲۷
- صفحه
- ۲
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۱شمارهٔ ۱تا هیچ پراکنده توانی بودنحقّا که اگر بنده توانی بودنخواندن رباعی ‹
- ۲شمارهٔ ۲تا تفرقه میبود به هر سوی از توبیزار بود فقر به صد روی از توخواندن رباعی ‹
- ۳شمارهٔ ۳ای مانده ز خویش در بلایی که مپرسهرگز نرسیدهای به جایی که مپرسخواندن رباعی ‹
- ۴شمارهٔ ۴نه جان صفت رضای او میگیردنه دل طلب وفای او میگیردخواندن رباعی ‹
- ۵شمارهٔ ۵چون نیست کسی را سر مویی غم توجز تو که کند در دو جهان ماتم توخواندن رباعی ‹
- ۶شمارهٔ ۶شد از تو جهان بیرخ آن ماه سیاهگو شو که جهان سیاه گردد بیماهخواندن رباعی ‹
- ۷شمارهٔ ۷بس رنج و بلا کاین دل آغشته کشیدکو رخت به گور پاک ناکشته کشیدخواندن رباعی ‹
- ۸شمارهٔ ۸هر چند که بیرون و درون خواهی دیدمشتی رگ و استخوان و خون خواهی دیدخواندن رباعی ‹
- ۹شمارهٔ ۹گر جان تو در پردهٔ دین خواهد بودبا دوست بهم پردهنشین خواهد بودخواندن رباعی ‹
- ۱۰شمارهٔ ۱۰او را خواهی از زن و فرزند ببرمردانه همی ز خویش و پیوند ببرخواندن رباعی ‹
- ۱۱شمارهٔ ۱۱گر میخواهی که باشدت خوش آنجااز تفرقه پاک رخت جان کش آنجاخواندن رباعی ‹
- ۱۲شمارهٔ ۱۲با عشق، وجود خود برانداخته بهبا سوختگی چو شمع درساخته بهخواندن رباعی ‹
- ۱۳شمارهٔ ۱۳دیوانه اگر مقید زنجیرستسر تا سر کار او همه تقصیرستخواندن رباعی ‹
- ۱۴شمارهٔ ۱۴تا چند ترا ز پرده بیش آوردندر هر نفسی تفرقه پیش آوردنخواندن رباعی ‹
- ۱۵شمارهٔ ۱۵پیوستن تو به یک به یک بسیاریستبگسل که قبول خلق مشکل کاریستخواندن رباعی ‹
- ۱۶شمارهٔ ۱۶آن را که بخود بر سر یک موی سر استمجهولی او مفرّحی معتبر استخواندن رباعی ‹