باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق
شمارهٔ ۳۳ عطار
می‌آمد و بر زلف شکن می‌انداخت
ناخورده شراب، خویشتن می‌انداخت
پنهان ز رقیبی که همه زهر نمود
از لب شکری به سوی من می‌انداخت
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- می‌انداختمی‌انداخت
- نمودمی‌انداخت
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق (۳۵ شعر) قرار دارد.