باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد
شمارهٔ ۴۱ عطار
دوش آن بت مستم به طلب آمده بود
شب خوش میکرد آن که به شب آمده بود
چه سود که چون صبح وصالش بدمید
جانم به وداع تن به لب آمده بود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
- با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست
پایان مصرع‌ها
- بودبود
- بدمیدبود
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد (۴۴ شعر) قرار دارد.