فالی از داغ زدم دل چمن‌آیین آمد
ورق لاله به یک نقطه چه رنگین آمد
۱جرأت سعی، دماغ تپش‌آرایی کیست
پای خوابیدهٔ ما آبله بالین آمد
۲چون دو ابرو که نفس سوختهٔ ربط همند
تیغ او زخم مرا مصرع تضمین آمد
۳عافیت می‌طلبی بگذر از اندیشهٔ جاه
شمع را آفت سر افسر زرین آمد
۴تلخکامی‌ست ز درک من و ما حاصل کوش
بی‌حلاوت بود آن‌کس که سخن‌چین آمد
۵صفحهٔ سادهٔ هستی رقم غیر نداشت
هرکه شد محرم این آینه خودبین آمد
۶سایه از جلوهٔ خورشید چه اظهار کند
رفتم از خویش ندانم به چه آیین آمد
۷هرکسی در خور خود نشئهٔ راحت دارد
خار پا را ز گل آبله بالین آمد
۸در خزان غوطه زن و عرض بهاری دریاب
عالمی رفت به بیرنگی و رنگین آمد
۹صبر کردیم و به وصلی نرسیدیم افسوس
دامن ما ته سنگ از دل سنگین آمد
۱۰بیدل از عجز طلب صید فراغت داریم
سایه را بخت نگون طرهٔ مشکین آمد
۱۱
