کو جنون تا عقدهٔ هوش از سر ما واکند
وهم هستی را سپند آتش سودا کند
۱از بساط خاکدان دهر نتوان یافتن
آن قدر گردی که تعمیر شکست ما کند
۲بعد از این آن به که خاموشی دهد داد سخن
گوهر معنی کسی تا کی زبان‌فرسا کند
۳عجز ما را ترجمان غفلت ما کرده‌اند
تا همان واماندگی تعبیر خواب پا کند
۴برنیاید تا ابد از حیرت شکر نگاه
هرکه چون تصویر بر نقّاش چشمی واکند
۵بادپیمای سبک‌مغزی‌ست هرکس چون حباب
ساغر خود را نگون در مجلس دریا کند
۶بعد عمری آن پری گرم التفات دلبری‌ست
می‌روم از خود مبادا یاد استغنا کند
۷قیمت وصلش ندارد دستگاه کاینات
نقد ما هیچ است شاید هم به ما سودا کند
۸بی‌تکلّف صنعت معمار عشقم داغ کرد
کز شکست هر دو عالم ناله‌ای برپا کند
۹بی‌بریها را علاجی نیست شاید چون چنار
دست برهم سودن ما آتشی پیدا کند
۱۰عبرت من چاشنی گیر از شکست عالمی‌ست
هرچه گردد توتیا، چشم مرا بینا کند
۱۱چاره دشوار است بیدل شوخی نظاره را
شرم حسن او مگر در دیدهٔ ما جا کند
۱۲
