بهار رنگ عبرت جز دل روشن نمی‌بیند
صفا آیینه دارد در بغل آهن نمی‌بیند
۱گریبان چاک زن شاید تمیزی واکند چشمت
که یوسف محو آغوش‌است و پیراهن‌نمی‌بیند
۲مزاج همت آزاد حکم آسمان دارد
ز خود هرگاه دل برخاست افتادن نمی‌بیند
۳تحیر توام خورشید می‌بالد درین گلشن
گل داغی که ما داریم افسردن نمی‌بیند
۴مقلد از تجرد برنیاید با سبکروحان
کمالات مسیحا دیدهٔ سوزن نمی‌بیند
۵جهان عبرت نمی‌خواهد به حکم ناز خودبینی
چه سازد شخص فطرت زندگی مردن نمی‌بیند
۶پر افشان‌ست موهومی ولی چشم تأمل‌کو
تلاش ذرهٔ ما هیچ جا روزن نمی‌بیند
۷به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می‌پرسی
جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی‌بیند
۸درین محفل هزار آیینه‌ام آمد به پیش اما
کسی جز عکس خود دیدم که سوی من نمی‌بیند
۹چه سازم کز گریبان شعله‌واری سر برون آرم
ز همت آتش افسرده‌ام دامن نمی‌بیند
۱۰رعونت خاک لیسد تاکنی فهم مآل خود
که پیش پا،کس اینجا بی‌خم‌گردن نمی‌بیند
۱۱فلک هم از نصیب ما ندارد آگهی بیدل
تلاش روزی کس چشم پرویزن نمی‌بیند
۱۲
