چون شرر اقبال هستی بسکه فرصت‌کاه بود
هر کجا گل کرد روز ما همان بیگاه بود
۱بر خیال پوچ خلقی تردماغ ناز سوخت
شعله هم مغرور گل از پرده های کاه بود
۲فهم ناقص رمز قرآن محبت درنیافت
ورنه یک سر نالهٔ دل مد بسم‌الله بود
۳فقر با ان جز بی‌نقش غنا صورت نبست
تاگداگفتیم نامش در نگین شاه بود
۴در غرور آباد نقش هستی امکان چه یافت
هر کجا عرض کتان دادند نور ماه بود
۵هیچ کافر مبتلای ناقبولیها مباد
یاد ایامی‌که ما را در دل کس راه بود
۶دل به جیب محرمی آخر نفس را ره نداد
پیچ و تاب ریسمان از خشکی این چاه بود
۷گرد دامانی نیفشاندیم و فرصت‌ها گذشت
دست فقر از آستین هم یک دو چین کوتاه بود
۸جیب خجلت می‌درد ناقدردانی‌های درد
چون سحر ما خنده دانستیم و در دل آه بود
۹تا کجا هنگامهٔ طبع فضول آراستن
عمر مستعجل ز ننگ وضع ما آگاه بود
۱۰می‌تند بیدل جهانی بر تک و تاز امل
نه فلک یک گردش ما سورهٔ جولاه بود
۱۱
