خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش
گشت در گرد یتیمی خشک آب گوهرش
۱گر به این شوخی کند عکس تو سیر آینه
می‌تپد برخود به رنگ موج دربا جوهرش
۲هرکه را از نغمهٔ ساز سلامت آگهی‌ست
نیست جز ضبط نفس دربزم دل خنیاگرش
۳نسخهٔ دل عالمی دارد که گر وا می‌رسی
هست صحرای قیامت صفحه‌ای از دفترش
۴گردباد بیخودی پیمای دشت الفتیم
کاسمان هم می‌کند گردیدنی گرد سرش
۵ناله‌ام عمریست طوف لب نفهمیده ست چیست
وای بیماری‌که غیراز دل نباشد بسترش
۶سعی آرامم حریف وحشت سرشار نیست
خواب من چون غنچه برمی‌آرد از بالین پرش
۷ط‌فل خویی گر زند لاف‌کمال آهسته باش
می‌کند چون اشک آخر خودنماییها ترش
۸بی‌فنا نتوان چراغ اعتبار افروختن
آتش ما شعله می‌بارد پس از خاکسترش
۹احتیاجت نیست جز ایجاد عیب دوستان
مطلبی سرکن به پیش هرکه می‌خواهی‌کرش
۱۰کبریایی ازکمین عجز ما گل‌کردنی ست
سایه هم خورشید می‌یابد زمان دیگرش
۱۱تیغ خونخوارست بیدل جادهٔ دشت جنون
تا ز سر نگذشته‌ای نتوان‌گذشتن از سرش
۱۲
