کلاه نیست تعین که ما ز سر فکنیمش
مگر به خاک نشینیم کز نظر فکنیمش
۱غبار ما و منی کز نفس فتاد به گردن
ز خانه نیست برون گر برون در فکنیمش
۲مآل کار ندیدیم ورنه دیدهٔ عبرت
جهانش آینه دارد به خاک اگر فکنیمش
۳سری که یک خم مژگان به خاک تیره نماند
چو اشک شمع چه لازم که با سحر فکنیمش
۴هزار حسرت گفتار می‌تپد به خموشی
نفس به ناله دهیم آنقدر که بر فکنیمش
۵چو شمع سر به هوا تا کجا دماغ فضولی
بلندیی که به پستی کشد ز سر فکنیمش
۶به غیر خجلت احباب عرض شکوه چه دارد
گلاب نیست که بر روی یکدگر فکنیمش
۷چه ممکن است نچیند تری جبین مروت
ز سر فکندن شاخی که از تبر فکنیمش
۸ز ضبط ناله به دل رحم کرده‌ایم وگرنه
جهان کجاست که آتش به خشک و تر فکنیمش
۹غنیمت است دو روزی حضور پیکر خاکی
جز این لباس چه پوشیم اگر ز بر فکنیمش
۱۰سری به سجدهٔ پیری رسانده‌ایم که شاید
ز نقش پا قدمی چند پیشتر فکنیمش
۱۱حریف دعوی دیگر کجاست جرأت بیدل
به پای فیل فتد گر به پشه در فکنیمش
۱۲
