ای بهار جلوه‌ات را شش جهت دربار گل
بی رخت در دیدهٔ من می‌خلد چون خار گل
۱یک نگه نظاره‌ات سر جوش صد میخانه می
یک تبسم کردنت آغوش صد گلزار گل
۲درگلستانی که بوی وعدهٔ دیدار توست
می‌کند جای نگه چون برگ از اشجارگل
۳اینقدر در پردهٔ رنگ حنا شوخی کجاست
می‌زند جوش ازکف پایت به این هنجارگل
۴تا به کی پوشد تغافل بر سراپایت نقاب
در دل یک غنچه نتوان یافت این مقدارگل
۵بر رخ هر گلبن از شبنم نقاب افکنده‌اند
تا ز خواب نازگردد بر رخت بیدارگل
۶نیست ممکن گر کند در عرض شوخی‌های ناز
لاله‌رویان را عرق بی‌رنگ از رخسارگل
۷می‌زند در جمع احباب از تقاضای بهار
سایهٔ دست کرم بر گوشهٔ دستار گل
۸ساز عیش از قلقل مینا قیامت غلغل است
ابر رنگ نغمه می‌بندد به روی تار گل
۹ریشه‌ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا
موی سر چون خامهٔ تصویر آرد بارگل
۱۰نوبهارست و طراوت شوخیی دارد به چنگ
بوی‌گل از غنچه‌کرده نغمه از منقارگل
۱۱بیدل از اندیشهٔ لعلش به عجزم معترف
می‌کند در عرض جرأت رنگ استغفار گل
۱۲
