نوبهار آرد به امداد من بیمارگل
تا به جای رنگ گردانم به گرد یار گل
۱در گلستانی که شرم آیینه‌دار ناز اوست
محو شبنم می‌شود از شوخی اظهارگل
۲باغبان! از دورگردان چمن غافل مباش
تا کی‌ام دزدیده باشد رخنهٔ دیوار گل
۳از خموشی پرده دار شوخی حسن است عشق
می‌کند بلبل نهان در غنچهٔ منقار گل
۴تا نفس باقیست باید خصم راحت بود و بس
هم ز بوی خویش دارد در گریبان خار گل
۵رنگ بو نامحرم فیض بهار نیستی است
خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل
۶گر ز اسرار بهار عشق بویی برده‌ای
غیر داغ و زخم و اشک و آبله مشمار گل
۷بر بساط غنچه خسبان گر رسی آهسته باش
می‌شود از جنبش نبض نفس بیدار گل
۸این حدیث از شمع روشن شد که در بزم وقار
داغ دارد زیب دل چون زینت دستار گل
۹حاصل این باغ بر دامن گرانی می‌کند
چون سپر بر پشت باید بستنت ناچار گل
۱۰جلوه در پیش است تشویش دگر انشا مکن
هرکجا باشد همان بر رنگ دارد کار گل
۱۱شوخی نشو و نماها بس که شبنم‌پرور است
سبزه چون مژگان بیدل کرده گوهر بارگل
۱۲
