زان بهار ناز حیرانم چه سامان کرده‌ام
چون گل امشب تا گریبان گل به دامان کرده‌ام
۱بوی گل می‌آید از کیفیت پرواز من
بال و پر رنگ از نوای عندلیبان کرده‌ام
۲بی نشانی مشربی دارم که مانند نگاه
آینه در دستم و تمثال پنهان کرده‌ام
۳نقش این نه شیشه گر یادم نباشد گو مباش
سیر مینایی دگر در طاق نسیان کرده‌ام
۴با شرار کاغذ عشرت گرو تاز وفاست
هر گه از خود رفته‌ام سیر چراغان کرده‌ام
۵از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس
آنقدر پوشیده‌ام خود را که عریان کرده‌ام
۶بر که نالد فطرت از بیداد تشویش نفس
خانهٔ آیینه‌ای دارم که ویران کرده‌ام
۷ز انتظار صبح باید بر چراغم خون گریست
بهر یک لب خنده چندین اشک نقصان کرده‌ام
۸در غم نایابی مطلب که جز وهمی نبود
سوده‌ام دستی که همت را پشیمان کرده‌ام
۹جز غم سیل فنا دیگر چه باید خوردنم
از فضولی خویش را در دشت مهمان کرده‌ام
۱۰ابر را گفتم چه باشد باعث سیرابی‌ات
گفت وقتی گریه بر عاجز گیاهان کرده‌ام
۱۱بیدل از داغ چراغ خامشم غافل مباش
نرگسستان چشمکی خس‌پوش مژگان کرده‌ام
۱۲
