باغ هستی نیست جز رنگی که گرداند عدم
ما و این پرواز تا هر جا پَر افشاند عدم
۱چون سحر نشو و نماها یک‌قلم سازِ هواست
زین چمن بیش از نفس دیگر چه رویاند عدم
۲گرد وهمی آشیان در بال عنقا بسته‌ام
آه از آن روزی که بر ما دامن افشاند عدم
۳خواه عشرت، خواه غم، خواهی خزان، خواهی بهار
هرچه پیش آید وجود است آنچه پس مانَد عدم
۴قاصد مُلک خیالم از تک و پویم مپرس
هرکجایم می‌فرستد بازمی‌خوانَد عدم
۵خلوتِ تنزیه و این سامان کدورت‌حیرت است
گرد ما عمری است از خود دور می‌راند عدم
۶یک نَفَس اظهار و یک عالم غبار ما و من
چشم ما زین بیشتر دیگر چه پوشاند عدم
۷مرگ هم از فتنهٔ خُلد و جحیم آسوده نیست
کاش این گردی که ما داریم بنشاند عدم
۸ما و من چیزی نکرد انشا که باید فهم کرد
می نویسد هستی‌ام سطری که می‌خواند عدم
۹همچو بوی گل ز نقد ما فناسرمایگان
هم ز خود گیرد شمار آنچه بستاند عدم
۱۰گفتگو بسیار دارد آن دهانِ بی‌نشان
هوش معذور است اینجا تا چه فهمانَد عدم
۱۱لعبت خاکیم بیدل جوهر فطرت کجاست
گر همه هستی شود چیزی نمی‌داند عدم
۱۲
