همچو شمع از خویش بر اندازِ وحشت برترم
بسکه دامن چیدم از خود زیر پا آمد سرم
۱ناامیدی‌های مطلب پُر نزاکت‌نشئه بود
از شکست آبرو لبریزِ دل شد ساغرم
۲هر بن موی مرا با آه حسرت چشمکی است
سرمه‌ها دارد ز دود خویش چشمِ مجمرم
۳در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست
داغ چون اخگر نمک‌سود است از خاکسترم
۴می‌گشایم سر به مُهر اشک طومار نگاه
نیست بیرون‌ِ گره یک رشته موج گوهرم
۵همچو آن کلکی که فرساید به تحریر نیاز
نگذرم از سجده‌ات چندانکه از خود بگذرم
۶صفحهٔ آیینه محتاج حک و اصلاح نیست
بسکه بی‌نقش است شستن شسته‌ام از دفترم
۷عالم یکتایی از وضع تصنع برتر است
من تو گردم یا تو من اینها نیاید باورم
۸دعوی دل دارم و دل نیست در ضبط نفس
عمر ها شد ناخدای کشتی بی‌لنگرم
۹مرگ هم در زندگی آسان نمی‌آید به دست
تا ز هستی جان برم عمری است زحمت می‌برم
۱۰مستی طاووس من تا صدقدح مخمور ماند
ظلمت من برنمی‌دارد چراغانِ پَرَم
۱۱بی‌کسی بیدل چه دارد غیر تدبیر جنون
طرْفِ دامانی نمی‌یابم گریبان می‌دَرَم
۱۲
