اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازم
رساند قلقلِ مینا به رنگِ رفته آوازم
۱عروجِ خاکساران آن‌قدر کوشش نمی‌خواهد
چو گرد از جنبشِ پایی توان کردن سرافرازم
۲مباش ای آرمیدن از کمینِ وحشتم غافل
کفِ خاکسترم بی‌بال‌وپر جمع‌ست پروازم
۳نگاهِ چشمِ عبرت جوهرِ آیینهٔ یأسم
گسستن‌ها ز پیوندِ جهان تاری‌ست از سازم
۴نفس تا بال بر هم می‌فشاند ناله می‌گردد
ز استغنای نومیدی بلندافتاده اندازم
۵ز اسرارِ محبت صافیِ آیینه‌ای دارم
که نتواند به جز حیرت‌نمودن چشمِ غمازم
۶قدح‌پیماییِ الفت ندارد رنجِ مخموری
ز بس گردیده‌ام گردِ سر او نشئهٔ نازم
۷کمالِ من عروجِ پایهٔ دیگر نمی‌خواهد
همان خورشید خواهم بود اگر از ذره ممتازم
۸وبالِ عشرتم یارب نگردد قیدِ خود داری
که من با لغزشِ پا همچو طفلِ اشک گلبازم
۹هوای نارسا را نیست جز شبنم گریبانی
ز خجلت آشیان‌سازِ عرق گردیده پروازم
۱۰به سامانِ شکستِ رنگِ من خندیدنی دارد
به رنگی ناله سر کردم که کس نشنید آوازم
۱۱نی‌ام چون موج جولان‌جرأتِ آزارِ کس بیدل
شکستی دارم و بر روی خود صد رنگ می‌تازم
۱۲
