چنین آفت نصیب از طبع راحت دشمن خویشم
اگر یک دانهٔ دل جمع کردم خرمن خویشم
۱چو گل از پیکرم یک غنچه جمعیت نمی‌خندد
به صد آغوش حیرانی بهم آوردن خویشم
۲به وحشت سخت محکم کرده‌ام سر رشتهٔ الفت
به رنگ موج در قلاب چین دامن خویشم
۳دلیلی در سواد وحشت امکان نمی‌باشد
همان چون برق شمع راه از خود رفتن خویشم
۴فروغ خویش سیلاب بنای شمع می‌باشد
به غارت رفتهٔ توفان طبع روشن خویشم
۵سیه بختی به رنگ سایه مفت ساز جمعیت
عبیری دارم و آرایش پیراهن خویشم
۶نمی‌دانم خیالم نقش پیمان که می‌بندد
که چون رنگ ضعیفان بست بشکن بشکن خویشم
۷تعلق صرفهٔ جمعیت خاطر نمی‌خواهد
خیال دوستی با هر که بندم دشمن خویشم
۸تمیزی گر نمی‌بود آنقدر عبرت نبود اینجا
تحیر نامه در دست از مژه وا کردن خویشم
۹پر افشانم پری تا وارهم از چنگ خود داری
به این کلفت چه لازم در قفس پروردن خویشم
۱۰کف خاکستر من نیست بی سیر سمن زاری
چو آتش از شکست رنگ گل در دامن خویشم
۱۱به خاک افتاده‌ام تا در زمین عاریت بیدل
مگر بر باد رفتن وا نماید مسکن خویشم
۱۲
