از کجا وهم دو رنگی به قدح ریخته بنگم
حسن، بی رنگ و من بی‌خبر آیینه به چنگم
۱شوخی‌ام جز عرق شرم درین باغ چه دارد
همچو شبنم گل حیرت چمن آینه رنگم
۲تهمت‌آلود هوسهای دویی نیست محبت
عکس او گشتم از آیینه زدودند چو زنگم
۳شیشه برسنگ زدم لیک ز سنگینی غفلت
چشم نگشود درین بزم رگ خواب ترنگم
۴زبن بیابان به چه تدبیر شوم رام تسلی
هست هر ذره جنون چشمکی از داغ پلنگم
۵طرفی از شوق نبستم چه به دنیا چه به عقبا
به جهانی دگر افکند فشار دل تنگم
۶نتوان کرد به این عجز مگر صید تحیر
جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم
۷در رهت تا نشوم منفعل ساز فسردن
چون نفس کاش به پایی که عیان نیست بلنگم
۸عالمی شد چو سحر پی سپر بیخودی من
دامن ناز که دارد شکن آرایی رنگم
۹بی‌نیازم ز صنمخانهٔ نیرنگ دو عالم
کلک تصویر توام در بن هر موست فرنگم
۱۰شور موج خطر افسانهٔ تشویش که دارد
عافیت زورقی آراسته از کام نهنگم
۱۱می‌کشد محمل بیطاقتی شمع تحیر
بیدل آیینهٔ صد رنگ شتابست درنگم
۱۲
