بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت
رنگ از روی چمن چون باده از پیمانه ریخت
۱حسرت وصل تو برد آسایش از بنیاد دل
پرتو شمعت شبیخونی درین ویرانه ریخت
۲فکر زلفت سینه‌چاکان را ز بس پیچیده است
می‌توان از قالب این قوم خشت شانه ریخت
۳خاک صحرا موجِ مِی شد از تپیدن‌های دل
چشم مستت خون این بسمل عجب مستانه ریخت
۴گر غبار خاطر شمعی نباشد در نظر
می‌توان صد صبح از خاکستر پروانه ریخت
۵عالمی را سرگذشت رفتگان از کار برد
رنگ خواب محفل ما پیش‌تر افسانه ریخت
۶گرد وحشت زین بیابان مدتی گم گشته بود
گردباد امروز رنگ صورت دیوانه ریخت
۷ظالم از بی‌دستگاهی نیست بی‌تمهید ظلم
در حقیقت ارّه شمشیر است چون دندانه ریخت
۸سخت پابرجاست دور نشئهٔ مخموری‌ام
چون کمانم باید از خمیازه رنگ خانه ریخت
۹هر کجا بیدل مکافات عمل گل می‌کند
دیدهٔ دام از هجوم اشک خواهد دانه ریخت
۱۰
