ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست
بی‌نشانی را نشان فهمیده‌ای تیرت خطاست
۱سایه را وهم بقا در عجز خوابانیده است
ورنه یک گام از خو‌دت آن‌سو جهان کبریاست
۲شبنم این باغ مژگانی ندارد در نظر
گر تو برخیزی ز خود برخاستن‌هایت عصاست
۳بی‌خمیدن از زمین نتوان گهر برداشتن
آنچه بردارد دلت زین خاکدان قد دوتاست
۴نقص بینایی‌ست کسب عبرت از احو‌ال مرگ
چشم اگر باشد غبار زندگی هم توتیاست
۵خودسری‌ها از مقام امن دور افتادن است
ناله تا انداز شوخی می‌کند از دل جداست
۶جز فنا صورت نبندد اعتبار زندگی
گو بنالد یا به خود پیچد نفس جزو هواست
۷خیرها را جلوهٔ شر می‌دهد چرخ دورنگ
پشت کاغذ در نظر چپ می‌نماید نقش راست
۸بس که تنگی کرد جا بر خوان انعام فلک
میهمانان هوس را خوردن پهلو غذاست
۹اوج دولت سفله‌طبعان را دو روزی بیش نیست
خاک اگر امروز بر چرخ است فردا زیر پاست
۱۰نازنینان فارغ از آرایش مشاطه‌اند
حسن معنی را همان رنگینی معنی حناست
۱۱حرف سردی کوه تمکین را ز جا برمی‌کند
از نسیمی خانهٔ بی‌تابی دریا به پاست
۱۲عجز طاقت سد راه رفتن از خویشم نشد
بیدل از واماندگی سر تا به پای شمع پاست
۱۳
