شب‌که شور بلبل ما ریشه درگلزار داشت
بوی گل در غنچه رنگ ناله در منقار داشت
۱نغمه جولا‌ن صید نیرنگ که زین صحرا گذشت
ترکش تیر بتان فریاد موسیقار داشت
۲رخصت یک جنبش مژگان نداد آگاهی‌ام
حیرت اینحا خواب یا از دیدهای بیدار داشت
۳عقدهٔ محرومیِ کس فکر جمعیت مباد
تا پریشان بود دل، بویی ز زلف یار داشت
۴داغ بی‌دردی نشاند، آخر به خاک تیره‌ام
بود زیرِ چتر گل، تا شمع در پا خار داشت
۵گر همه کفر است نتوان سر ز همواری کشید
سبحه را دیدیم طوف حلقهٔ زنار داشت
۶عجز هم‌کافی‌ست هرجا مقصد از خود رفتن است
سایه هستی تا عدم یک لغزشی هموار داشت
۷صفحه‌ای آتش زدیم آیینه‌ها پرداختیم
سوختن چندین چراغان چشمک دیدار داشت
۸ب‌ی‌گل صد انجمن بی‌پرده بود اما چه سود
التفات رنگ ما را درپس دیوار داشت
۹نارسابی صد خیال هرزه انشا کند
طینت بیکار، ما را بیشتر در کار داشت
۱۰عمرها شد چون‌گهر تهمت‌کش بی‌دردی‌ام
یاد ایامی که چشمم یک دو شبنم‌وار داشت
۱۱آسمانی از کف خاک اختراع غفلت است
بیدل از فخری که ما دارپم باید عار داشت
۱۲
