قامتش سامان شوخی از نگاه ما گرفت
این نوای فتنه از تار نظر بالا گرفت
۱هستی ما حایل آن جلوه سرشار نیست
از حبابی پرده نتوان بر رخ دریا گرفت
۲با همه افسردگی خاشاک غیرت پروریم
آتشی هرجا بلندی‌کرد فال از ما گرفت
۳در سواد فقر خوابیده‌ست فیض زندگی
صبح شد صاحب نفس تا دامن شب ها گرفت
۴عشق اگر رو بر زمین مالد همان تاج سر است
پرتو خورشید را نتوان به زیر پا گرفت
۵صحبت دیوانگان دارد اثر کز گردباد
چین وحشت دامن آسایش صحراگرفت
۶بی‌نشانی صیدگاه همت پرواز کیست
شاهباز رنگ من تا پر زند عنقا گرفت
۷بر سر راه توام خواباند جوش آبله
سعی پا بر جا زمین آخر به دندانهاگرفت
۸کور شد حاسد ز رشک معنی باریک من
خیره می‌بیند چو مو در دیده کس جا گرفت
۹گریهٔ مستی به آن کیفیتم آماده است
کز سر مژگان توانم دامن مینا گرفت
۱۰داغم از کیفیت تدبیر شوخی‌های حسن
خواستم آیینه گیرد، ساغر صهبا گرفت
۱۱زودتر بیدل به منزلگاه راحت می‌رسد
زاد راه خویش هرکس وحشت از دنیاگرفت
۱۲
