غزل شمارهٔ ۱۸۷ حافظ

دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد

نیازِ نیم‌شَبی، دَفْعِ صَد بَلا بِکُنَد

عِتابِ یارِ پَری‌چِهْرِه، عاشِقانِه بِکَش!

کِه یِک کِرِشْمِه، تَلافیِّ صَد جَفا بِکُنَد

زِ مُلْک تا مَلَکوتَش، حِجاب بَردارَنْد

هَر آن‌کِه خِدْمَتِ جامِ جَهان‌نَما بِکُنَد

طَبیبِ عِشْق، مَسیحا‌دَم است و مُشْفِق، لیک

چو دَرد، دَر تو نَبینَد؛ کِه را دَوا بِکُنَد؟

تو با خدایِ خود اَنداز کار! و دِل، خوش دار!

کِه رَحْم اَگَر نَکُنَد مُدَّعی‌، خُدا بِکُنَد

زِ بَخْتِ خُفْتِه مَلولَم، بُوَد که بیداری

بِه وَقْتِ فاتِحِهٔ صُبْح، یک دُعا بِکُنَد؟

بِسوخْت «حافِظ» و بویی به زُلْفِ یار نَبُرْد

مَگَر دِلالَتِ این دولَتَش، صَبا بِکُنَد