غزل شمارهٔ ۱۸۸ حافظ

مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَد

کِه اِعْتِراض بَر اَسْرارِ عِلْمِ غِیْب کُنَد

کَمالِ سِرِّ مُحَبَّت بِبین، نَه نَقْصِ گُناه

کِه هَرکِه بی‌هُنَر اُفْتَد، نَظَر به عِیْب کُنَد

زِ عِطْرِ حورِ بِهِشْت، آن نَفَس بَرآیَد بوی

که خاکِ مِیْکَدِهٔ ما، عَبیرِ جِیب کُنَد

چُنان زَنَد رَهِ اِسْلام، غَمْزِهٔ ساقی

کِه اِجْتِناب زِ صَهْبا، مَگَر صُهِیْب کُنَد

کِلیدِ گَنْجِ سَعادَت، قَبولِ اَهْلِ دِل اَسْت

مَباد آن‌که در این نکته، شَکّ و رِیْب کُنَد!

شُبانِ وادیِ اَیْمَن، گَهی رَسَد بِه مُراد

کِه چَنْد سال، به جان، خِدْمَتِ شُعِیْب کُنَد

زِ دیدِه، خون بِچِکانَد فَسانِهٔ «حافِظ»

چو یادِ وَقْتِ زَمانِ شَباب و شِیْب کُنَد