غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۳۷ حافظ

شاعر
حافظ
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی

شرح جمال حور ز رویت روایتی

۱

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای

آب خضر ز نوش لبانت کنایتی

۲

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای

هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی

۳

کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟

گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی

۴

در آرزوی خاک در یار سوختیم

یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی

۵

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت

صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

۶

بوی دل کباب من آفاق را گرفت

این آتش درون بکند هم سرایتی

۷

در آتش ار خیال رخش دست می‌دهد

ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

۸

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟

از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـایتی۸ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. حکایتیروایتی
  2. لطیفه‌ایکنایتی
  3. قصه‌ایآیتی
  4. شدیرعایتی
  5. سوختیمحمایتی
  6. رفتکفایتی
  7. گرفتسرایتی
  8. می‌دهدشکایتی
  9. چیستعنایتی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

فال حافظ

با نیت دل، از دیوان فال بگیرید

تعبیر کوتاه این غزل (برداشتی ادبی، نه پیشگویی)

فال از دلبستگی عمیق و آرزوی توجه محبوب می‌گوید. با اینکه این دلبستگی رنج و حسرت به همراه دارد، نشانه‌ای کوچک از مهر او می‌تواند دل را آرام کند؛ در کنار آن، شاعر از فرصت‌ها و توانایی‌هایی یاد می‌کند که به‌درستی به کار نگرفته است.

نیت کن و فال بگیر

دربارهٔ حافظ

۶۹۵ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۴۹۵ شعر) قرار دارد.