دل سراپردهٔ محبتِ اوست
دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست
۱من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست
۲تو و طوبی و ما و قامتِ یار
فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست
۳گر من آلوده‌دامنم چه عجب
همه عالم گواهِ عصمتِ اوست
۴من که باشم در آن حرم که صبا
پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست
۵بی خیالش مباد منظرِ چشم
زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست
۶هر گلِ نو که شد چمن‌آرای
زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست
۷دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست
هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست
۸مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب
هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست
۹من و دل گر فدا شدیم چه باک؟
غرض اندر میان سلامتِ اوست
۱۰فقرِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبتِ اوست
۱۱
