غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۷۰ حافظ

شاعر
حافظ
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس

زهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس

۱

گشته‌ام در جهان و آخرِ کار

دلبری برگزیده‌ام که مپرس

۲

آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش

می‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس

۳

من به گوشِ خود از دهانش دوش

سخنانی شنیده‌ام که مپرس

۴

سویِ من لب چه می‌گَزی که مگوی

لبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس

۵

بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش

رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

۶

همچو حافظ غریب در رَهِ عشق

به مَقامی رسیده‌ام که مپرس

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: ام که مپرسقافیه: ـیده۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«ام که مپرس» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • ردیف بلند (سه واژه یا بیشتر)
  • ردیف با نیم‌فاصله به واژه چسبیده است؛ ممکن است جزئی از خود واژه باشد

پایان مصرع‌ها

  1. مپرسمپرس
  2. کارمپرس
  3. درشمپرس
  4. دوشمپرس
  5. مگویمپرس
  6. خویشمپرس
  7. عشقمپرس

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

فال حافظ

با نیت دل، از دیوان فال بگیرید

تعبیر کوتاه این غزل (برداشتی ادبی، نه پیشگویی)

این فال از عشقی پررنج و دلبستگی عمیق می‌گوید؛ رنجِ دوری و سختی‌ها در کنار وفاداری، به تجربه و جایگاهی ارزشمند در راه عشق انجامیده است.

نیت کن و فال بگیر

دربارهٔ حافظ

۶۹۵ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۴۹۵ شعر) قرار دارد.