به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی
که جهان توان گرفتن بنوای دلگدازی
۱به متاع خود چه نازی که بشهر دردمندان
دل غزنوی نیرزد به تبسم ایازی
۲همه ناز بی نیازی همه ساز بینوائی
دل شاه لرزه گیرد ز گدای بی نیازی
۳ز مقام من چه پرسی به طلسم دل اسیرم
نه نشیب من نشیبی نه فراز من فرازی
۴ره عاقلی رها کن که به او توان رسیدن
به دل نیازمندی به نگاه پاکبازی
۵به ره تو ناتمامم ز تغافل تو خامم
من و جان نیم سوزی تو و چشم نیم بازی
۶ره دیر تختهٔ گل ز جبین سجده ریزم
که نیاز من نگنجد به دو رکعت نمازی
۷ز ستیز آشنایان چه نیاز و ناز خیزد
دلکی بهانه سوزی نگهی بهانه سازی
۸
