نه به باده میل داری نه به من نظر گشائی
عجب اینکه تو ندانی ره و رسم آشنائی
۱همه ساز جستجوئی همه سوز آرزوئی
نفسی که میگدازی غزلی که می سرائی
۲به نوای آفریدی چه جهان دلگشائی
که ارم به چشم آید چو طلسم سیمیائی
۳دل رهروان فریبی به کلام نیش داری
مگر اینکه لذت او نرسد به نوک خاری
۴چکنم که فطرت من به مقام در نسازد
دل ناصبور دارم چو صبا به لاله زاری
۵چو نظر قرار گیرد به نگار خوبروئی
تپد آن زمان دل من پی خوبتر نگاری
۶ز شرر ستاره جویم ز ستاره آفتابی
سر منزلی ندارم که بمیرم از قراری
۷چو ز بادهٔ بهاری قدحی کشیده خیزم
غزلی دگر سرایم به هوای نوبهاری
۸طلبم نهایت آن که نهایتی ندارد
به نگاه ناشکیبی به دل امیدواری
۹دل عاشقان بمیرد به بهشت جاودانی
نه نوای دردمندی نه غمی نه غمگساری
۱۰
