استاد کُلّ فی الکُلّ شوریده است در شعر
تنها نه من بر آنم مَردُم همه بر آنند
۱از اهل ذوق شیراز خواهم که گاه گاهی
با خوبرو نگاری چون کامِ دل برانند
۲هر عضو او که بینند از عضو دیگرش به
زان عضو بوسه‌ای چند بر یاد من ستانند
۳وان گاه با سه انگشت آن لذت از لب خویش
گیرند و رو به تهران از بهر من پَرانند
۴ذرات آسمانی، این هدیهٔ روان را
زان جا که باز گیرند در قلب من نشانند
۵تا من به ذوق آیم شعر و غزل بخوانم
خوبانِ شعر باید قدر مرا بدانند
۶
